رزیدنتی بیهوشی، مراقبت های ویژه و درد

روزانه کم و بیش با بیمارانی برخورد می کنیم که به دلایل گوناگون از داروهای ضد انعقاد استفاده می کنند. دارویی که بیش از سایرین در این بیماران استفاده می شود، وارفارین است که مزیت خوراکی بودن را دارد اما اثر طولانی آن، به ویژه متخصصین بیهوشی را در اداره جراحی های اورژانس به چالش می کشد. 

طی سالیان اخیر و در پی پدید آمدن داروهای مهار کننده مستقیم ترومبین (DTI) که از آن ها شاید lepirudin, bivalirudin, and argatroban به جهت استفاده در درمان موارد حاد HIT نام آشناتر باشند، چالش دیگری پیش روی ما قرار گرفته است؛ نبود آنتی دوت اختصاصی (بسان پروتامین برای هپارین)!

این چالش آنجایی جدی تر می شود که داروهایی چون Ximelagatran و جدیدتر از آن Dabigatran به منظور مصرف خوراکی معرفی شده اند. از این دو دارو، به اولی در کتاب میلر اشاره شده است که با نیم عمر 3 ساعت، دفع کلیوی، افزایش هر دوی PT و aPTT شناخته می شود و توصیه به توقف مصرف آن 24 ساعت قبل از جراحی های انتخابی گردیده است. داروی دوم هم تنها در کتاب بیماری های همراه مورد اشاره قرار گرفته اما جدیدتر از زیملاگاترانی است که مورد تائید FDA قرار نگرفته و در اروپا فروش آن متوقف شده است.

الغرض!

در برخورد با بیماری که یکی از این DTI ها را مصرف می کند و نیاز به جراحی اورژانس دارد، بهترین اقدام دیالیز است که صد البته پیش شرط آن هم ثبات وضعیت همودینامیک بیمار خواهد بود.

آنچه خواندید برگفته از مقاله ای بود با عنوان 

Haemodialysis before emergency surgery in a patient treated with dabigatran

 که در آخرین شماره BJA منتشر شده است.

اما دو درس جانبی!

اول اینکه به امکان استفاده از دیالیز بعنوان راه فراری از اثرات زیانبار داروهای مصرفی بیمار که آنتی دوت آن را در اختیار ندارید بیاندیشید و دوم اینکه با امکان دیالیز بیمار دارای وضعیت همودینامیک پایدار، منعطف برخورد کنید؛ چرا که زمان ایده آل دیالیز قبل از عمل (بین 24-12 ساعت قبل از آن)، موصوف به صفت "ایده آل" است!